دل من، در دل شب،
…………خواب پروانه شدن می‌بيند.
…………………………مـِهر در صبحدمان داس به دست
……………………………………….خرمن خواب مرا می چيند.
آسمانها آبی،
…….. پر مرغان صداقت آبی‌ست
…………………..ديده در آينهء صبح تو را می‌بيند.
از گريبان تو صبح صادق،
……………..می گشايد پر و بال.
تو گل سرخ منی
………..تو گل ياسمنی
…………………تو چنان شبنم پاک سحری؟
……………………………………………. نه
……………………………………………..از آن پاکتری.
……………….تو بهاری؟
……………………… نه
……………………….بهاران از توست.
……….از تو می گيرد وام،
………….هر بهار اينهمه زيبايی را.

در سحر گاه سر از بالش خوابت بردار!
……………….کاروانهای فروماندهء خواب از چشمت بيرون کن!
بازکن پنجره را!
……تو اگر بازکنی پنجره را،
………………..من نشان خواهم داد
……………………………به تو زيبايی را.
بگذر از زيور و آراستگی
………….من تو را با خود، تا خانهء خود خواهم برد
………………….که در آن شوکت پيراستگی
…………………………….چه صفايی دارد
آری از سادگي‌‌اش،
…………..چون تراويدنِ مهتاب به شب
……………………………….مهر از آن مي‌بارد.
باز کن پنجره را
……..من تو را خواهم برد
…………………به عروسي عروسکهای کودک خواهر خويش
………..که در آن مجلس جشن
…………………….صحبتي نيست ز دارايي‌ داماد و عروس
……………………..صحبت از سادگي و کودکي است
……………………..چهره‌ای نيست عبوس
کودک خواهر من
……….در شب جشن عروسی عروسکهایش مي‌رقصد
کودک خواهر من
………..امپراتوری پر وسعت خود را هر روز
……………………………………..شوکتي مي‌بخشد
کودک خواهر من
………نام تورا مي‌داند
………نام تورا مي‌خواند
………………………گل قاصد آيا با تو اين قصهء خوش خواهد گفت؟
باز کن پنجره را
………..من تورا خواهم برد به سر رود خروشان حيات
……………………………….آب اين رود به سر چشمه نمي‌گردد باز
بهتر آنست که غفلت نکنيم از آغاز
باز کن پنجره را
…………..صبح دميد!

و چه روياهايی !
………….که تبه گشت و گذشت.
و چه پيوند صميميتها،
…………..که به آسانی يک رشته گسست.
چه اميدی، چه اميد ؟
…………..چه نهالی که نشاندم من و بی‌بر گرديد.
دل من می سوزد،
……که قناريها را پر بستند.
………..که پر پاک پرستوها را بشکستند.
و کبوترها را
……….آه، کبوترها را
………………و چه اميد عظيمی به عبث انجاميد.

"مدرسه عشق"

موزه ی ادبی استاد

امروز میخوام در رابطه با مسئله ی "بمب گذاری" تو شیراز و بعبارت بهتر یکی از پایگاههای مهم مذهبی شهر شیراز براتون بنویسم...راستش یکشنبه صبح بود که ما از این ماجرای وحشتناک باخبر شدیم(ساعت ۷ صبح تو سرویس توسط بانو یاسی

که البته میتونین حدس بزنین اول صبحی چه حالی بهمون دست داد!!!)وارد مدرسه هم که شدیم همه از این قضیه صحبت میکردن...کانال شیرازم عین خوشحالا داشت یه گزارشایی رو میداد که ....ترین مردم هم باور نمیکردن...کانال فارس اعلام کرد تعداد کشته های "بمب گذاری"حدو د۱۰ نفر بوده و ۴۰ یا شاید ۵۰ نفری هم مجروح شدن...البته مجروحایی که تو این شبکه نشون داده شدن خدا رو شکر فقط چند تا خراش دیده بودن که ما از این جهت خیلی خوشحالیم...

اما امروز...

اما امروز که اخبار واقعی رو میشنیدیم نردیک بود از ترس یکجا سکته کنیم...شمار کشته ها که هنوز معلوم نیست...

زخمی ها هم که...!

از این اخبار بد که بگذریم متوجه چند تا چیز اساسی میشیم که خیلیامون خدایی خیلی بهش توجه نمیکنیم...

اینکه مرگ چقدر به ما نزدیکه ولی ما...

اینکه اگه همین فردا بمیریم با چه توشه ای میخوایی پیش خدای مهربونمون حاضر باشیم...

به هر حال فردا مراسم تشییع جنازه این عزیزان...

برای شادی روح همه ی عزیزانی که تو این حادثه به ناحق به شهادت رسیدند ...

برای آرامش کسایی که بعد از این دیگه نمیتونن مثه انسانهای عادی زندگی کنن...

برای خودمون که با دیدن این حوادث تکون دهنده بازم درس عبرت نمیگیریم...

دعا کنیم...!

"آمین یا رب العالمین"

من از طرف خودم و نیلوفر این عید باستانی را به همه ی شما عزیزان تبریک میگم و سالی پر از موفقیت برای شما آرزومندم.

امروز میخوام یکم حرف بزنم...از خودم.از این وبلاگ.از شما...گفتم فک نکنم بد باشه اگه یکم از اون قالب کلیشه ای و همیشگی در بیام...نه؟

اول از همه میرم سراغ عزیزترین موجود زندگیم...آفرین درست حدس زدی...!مامان بزرگم دیگه...!

در رابطه با اینکه چرا این وب به یاد مامانیم زدم باید بگم که...

راستش بخواین شاید بتونم بگم مامانیم پاک ترین آدمی بود که تو عمرم دیده بودم...بعد از مرگ همسر و یه پسر جوون خیلی میخواد که در ظاهر خم به ابروت نیاری و مثه همیشه یه لبخند معصوم رو لبات باشه...آخه هرکی یه طاقتی داره من اگه نمرم پایین تر از ۱۷ بشه چه ها که نمیکنم اونوقت مامانیم...(الان مثلا خواستم بگم من زرنگما ...!)تا اینکه میرسیم به سال ۷۸ ...باخبر شدیم که مامانیم تومر مغزی در اورده...وااااااااااااااااااای...!

یه چند روزی گذشت دلمون به این خوش کرده بودیم که تومور بدخیم نیست...

ولی انگار خوش خیم و بدخیم واسه مامانی من نباید هیچ فرقی میکرد...عمل ...شیمی درمانی...